Umysł od rana się ciągle miota,

napisać pięknie przyszła ochota.

Ale że jestem stary niemota…

pewnie pomyślisz, żem jest idiota 😛

Choć rymów w głowie jest cała flota,

jak coś nie wyjdzie to nie dziwota 🙂

To nie jest taka łatwa robota

docenić słowem coś za istota :*

co pięknie do mnie wieczór szczebiota 🙂

słodko umilasz żywota kmiota.

Pewnie na żywo żeś jest ślicznota,

przynajmniej taka krąży tu plota.

Niestety nie mam nawet Peugeota,

ale wpakuję do mego klekota

gdy wyląduje moja pychota 😉

I nie udając tu Donkichota

przywiozę szybko, gdzie moja grota.

Może docenisz mego gruchota,

jeśli nie będzie znowu duchota 😛

I chociaż nie ma autopilota

to całkiem dobra z niego gablota.

Myślisz: „Co on tam głupek teraz mamrota?”

Lepsza przejażdżka? czy raz piechota?

W domku na szczęście żadna ciasnota

czekać nie będzie. Dwie porcje szota 😉

I szybko minie każda drętwota.

Szykuj się więc moja złota,

że ręka moja Cię połaskota…

Myślisz: głupota taka pieszczota?

Poczekaj tylko, przyjdzie sobota

Jedna i druga, i trzecia fota…

Otwarte będą każde Twe wrota.

I nie wiadomo… czy ta Ślicznota…

jak ta niecnota… mnie wyłomota? 😛

Później lubieżnie już zachichota

i znów mnie Sobą równo omota.

Rymy się kończą – jestem ciemnota.

Puentę przytoczę nim wyjdę na młota 😀

Taka mnie męczy ciągle tęsknota…

kiedy się zjawi moja Pychota :*

/Drugi raz w życiu takie coś napisałem. Pierwszy raz dziesięcio-głoskowcem, więc proszę o wyrozumiałość :* /